Viktorija Ilioska

 – 

Life Long Burning is een netwerk van Europese instellingen die zich toeleggen op hedendaagse dans en performance. Ze delen kennis en ondersteunen de ontwikkeling van jonge makers op internationaal niveau. Van 19 tot en met 28 oktober verblijft Viktorija Ilioska als artist-in-residence in de studio’s van Bau West. Haar residentie is onderdeel van Creative Crossroads.

Creative Crossroads ondersteunt opkomende kunstenaars en kunstenaars halverwege hun carrière, die door de verschillende netwerkpartners worden voorgedragen. Zij krijgen gedurende twee jaar – verdeeld over twee cycli – financiële en structurele ondersteuning. De focus ligt op het faciliteren van creatieprocessen binnen dans en performance; daarnaast zijn er diverse ontmoetingsmomenten waarop de kunstenaars elkaar, elkaars werk en de netwerkpartners kunnen leren kennen. Er is een sterke inzet op langdurige begeleiding van de geselecteerde Creative Crossroads-kunstenaars.

Life Long Burning wordt gefinancierd door de Europese Unie. De standpunten en meningen die hierin worden weergegeven, zijn echter uitsluitend die van de auteur(s) en geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten en meningen van de Europese Unie of het Europees Uitvoeringsagentschap voor Onderwijs en Cultuur (EACEA) weer. Noch de Europese Unie, noch het EACEA kan hiervoor verantwoordelijk worden gehouden.

Afbeelding

Viktorija Ilioska is een choreograaf, performer en kunstenaar die choreografie verkent via uiteenlopende media, waaronder beweging, tekst, stem en geluid. Ze studeerde aan de Faculteit voor Muziekkunsten in Skopje (bachelordiploma in Danspedagogiek en Repertoire) en aan het Instituut voor Toegepaste Theaterwetenschappen in Gießen (masterdiploma in Choreografie en Performance).

Zij beschouwt choreografie als een evoluerende, verruimde praktijk die zich ontwikkelt tot een vorm van ruimtelijke ordening – een instrumentarium voor analyse dat verder reikt dan louter expressie. Voor haar vormt het een kritisch kennisdomein. Binnen dit kader worden performance en dans ingezet als strategische middelen om de spanning tussen structuren, orde en procedurele systemen te navigeren. Zij ziet artistieke praktijk als een wisselwerking tussen ‘doen’ en ‘worden’ – een proces dat zowel door onderzoek als door het streven naar kennis wordt vormgegeven. De term ‘procedure’ overstijgt in haar visie de loutere methodologie; het duidt op een open ruimte, een reeds bestaand domein dat de essentie van het onderzoek zelf in zich draagt. Volgens haar is het juist in deze ruimte dat de ware betekenis van choreografie als vorm van onderzoek naar voren komt.

Viktorija’s artistieke praktijk is geworteld in onderzoek en wordt gevormd door weloverwogen handelen en verkenning. Haar proces omvat reflectie, theoretische analyse en somatisch onderzoek, waarbij het werk gaandeweg vorm krijgt – in plaats van vast te houden aan vooraf bepaalde scenario’s of regels. Ze verwerpt het idee van het ‘zwijgende dansende lichaam’; in plaats daarvan integreert ze elementen van provocatie en verkent ze thema’s als arbeid, genderkwesties, de representatie van vrouwen in de openbare ruimte, de relatie tussen het lichaam en de natuur, en de invloed van gendergerelateerde perspectieven op identiteit.

Hope for the Best, Prepare for the Worst

Hope for the Best, Prepare for the Worst is opgevat als een soloperformance die theater onderzoekt als een hulpbron in een tijdperk van extreme exploitatie. Het werk vertrekt vanuit een tegenstrijdigheid: naarmate hulpbronnen verder uitgeput raken, worden de resterende middelen des te intensiever geëxploiteerd. Toch is er één hulpbron die telkens over het hoofd wordt gezien, omdat deze niet direct meetbaar of materieel is: het publiek. De lichamen die in een theater samenkomen – hun aandacht, verbeeldingskracht, hun vermogen om getuige te zijn en hun capaciteit om gezamenlijk iets te ervaren – behoren tot de laatste beschikbare hulpbronnen. Ilioska onderzoekt wat er gebeurt wanneer het publiek niet langer enkel wordt beschouwd als de ontvanger van een voorstelling, maar als een actieve hulpbron binnen de economie ervan. Wat valt er aan een publiek te onttrekken? Wat kan een publiek voortbrengen? Wat blijft er over wanneer de aandacht zelf uitgeput is geraakt? En welke politieke mogelijkheden ontstaan ​​er uit het feit dat theater nog steeds mensen in dezelfde ruimte kan samenbrengen en hen kan uitnodigen zich een andere werkelijkheid voor te stellen?

Het project ontwikkelt een uitgesproken esthetiek van extractie, vormgegeven door middel van beweging, stem, geluid, herhaling, ademhaling, druk, uithoudingsvermogen en accumulatie. Mijn streven is om een ​​excessieve theatrale wereld te creëren die balanceert tussen schoonheid en uitputting, verleiding en geweld, genot en catastrofe. Centraal staat de tegenstrijdigheid van een hemelse apocalyps: een ruimte die extatisch, overvloedig en bijna utopisch kan aandoen, terwijl ze tegelijkertijd de mechanismen van uitputting blootlegt die haar in stand houden.

Afbeelding

Afbeelding


Geen zoekresultaten