In het werk van theatermaker Annica Muller (Nederland, 1991) staat de zoektocht naar zingeving centraal. Ze maakt gebruik van haar persoonlijke betrokkenheid en verweeft de vaak ongehoorde verhalen van anderen met haar eigen perspectieven. Dit leidt tot nieuwe, gedeelde narratieven die zowel de grenzen tussen fictie en documentairetheater, als tussen de maker en het publiek overstijgen.
Haar werk is uitdagend en ontwapenend: met humor en relativering breekt Muller taboes en opent ze gesprekken over complexe en beladen onderwerpen. Spiritualiteit en banaliteit gaan hand in hand in haar voorstellingen, waardoor zowel de schoonheid, de complexiteit als de lelijkheid van het leven worden belicht. Haar werken zijn meer dan theater; door zich op een zeer persoonlijke manier uit te drukken, nodigt Muller iedereen uit tot bewustwording, vervoering, verandering en verbinding, waarbij ze het publiek direct aanspreekt.
Muller laat zich inspireren door alles wat haar omringt, van hoge kunst tot glimmende kitsch, en weet dit te verweven in een unieke theatrale taal. Ze neemt het publiek mee in haar voortdurende theatrale onderzoek, dat verschillende disciplines combineert, van performance en mime tot teksttoneel en immersive experience. Hiermee creëert zij een diepgaande beleving die zowel verrast als raakt.
Muller maakte onder andere: This is Fucking Chaos(2023, in 2025 festivaleditie), Performance; The Rave(2023), Peep Performance (2021) en Yogi Anni (2021), waarmee ze werd genomineerd voor de BNG bank prijs en de Amsterdam Fringe Award won.
annicamuller.nl
Kees Roorda (Nederland, 1967) is een intuïtieve theatermaker en schrijver die vorm en inhoud radicaal verbindt. Zijn werk is geëngageerd, genre-overstijgend, met een scherp oor voor taal en een diep inlevingsvermogen in uiteenlopende personages. Zijn eerste voorstelling bij theatergroep Hollandia, Tomorrowland, geworteld in ontmoetingen met jonge Marokkaanse bezoekers van een coffeeshop, trok de aandacht en leidde tot een uitnodiging voor DasArts (nu DasTheater), een masteropleiding theater.
Hierna richtte Roorda het interdisciplinaire theatercollectief The Glasshouse op, waar hij samen met Catherine Henegan werkte op het snijvlak van tekst, beeld en beweging. De voorstellingen reisden met veel succes langs Nederlandse en buitenlandse theaters. In dezelfde periode bewerkte hij samen met cineast Stefano Odoardi zijn theatertekst Een Witte Ballade tot een filmscenario. De film werd in 2007 onderscheiden op het Tiburon International Film Festival als beste film. Datzelfde jaar werd Roorda genomineerd voor de BNG-prijs voor jonge theatermakers voor Hamlet & Gertrude.
Na zijn vertrek bij The Glasshouse legde Roorda zich toe op het schrijven van nieuwe toneelteksten. In 2017 werd Een jongen als Rishi van Firma Mes geselecteerd voor het Nederlands Theater Festival en bekroond als beste voorstelling van het jaar. Ook internationaal kreeg dit werk weerklank. In 2021 werd de tekst opgenomen in de top drie van de Duitse Jeugd Theater Staatsprijs. In 2022 werd A Kid Like Rishi door Erwin Maas geregisseerd in het Origin Theatre in New York en door recensenten van The New York Times tot Critics’ Pick benoemd.
Naast zijn schrijfpraktijk is Roorda verbonden aan de opleiding Writing for Performance aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU). Hij is medeoprichter van het Toneelschrijfhuis en begeleidt jong theatertalent als coach, dramaturg en scriptdokter.
keesroorda.nl
Crave (werktitel)
In Crave onderzoeken theatermaker Annica Muller en schrijver/theatermaker Kees Roorda hoe ze het thema verslaving op een theatrale en persoonlijke manier kunnen vormgeven. Ze willen af van het idee dat publiek slechts toeschouwer is; liever nodigen ze het uit tot betrokkenheid—niet uit dwang, maar uit verbinding. Hun zoektocht richt zich op de mogelijkheid om een ritueel te creëren dat ruimte biedt voor kwetsbaarheid, herkenning en uitwisseling.
Verslaving raakt ons allemaal. Zowel Annica als Kees zijn zelf bekend met verslavingsgevoeligheid, en hebben ieder op hun eigen manier gestreden tegen hun eigen verslavingen. Daarnaast hebben ze in hun omgeving gezien hoe vrienden eraan ten onder gingen of er, soms wonderlijk, bovenop kwamen.
Een sleutelmoment ontstond toen Kees meeging naar een bijeenkomst van de Anonieme Alcoholisten, om een goede vriend te ondersteunen. Wat hem raakte, was niet alleen wat er gezegd werd, maar de vorm: de tijd, de structuur, en vooral de aandacht die iedereen kreeg om te spreken over diens worstelingen. Vaak ging dat niet eens direct over het middel zelf, maar over de onderliggende pijn.
Annica is twee keer naar een afkickkliniek geweest maar kreeg desondanks toch terugvallen, de bijeenkomsten van Narcotics Anonymous vormden een uitnodiging om haar schaamte te doorbreken, kwetsbaar durven te zijn en opende de deur naar het empathisch vermogen.
Deze inzichten vormen het hart van Crave: verslaving is zelden slechts lichamelijk, maar geworteld in geestelijke wonden. Kees en Annica geloven dat juist in het delen van kwetsbaarheid een mogelijkheid schuilt tot verbinding—en dat daaruit begrip en empathie kunnen groeien. Ze zien die kwetsbaarheid niet als zwakte, maar als bron van kracht.
Een Gambiaans gezegde vatte hun streven kernachtig samen:
“When a flower doesn’t bloom, you change the environment, not the flower.”
Annica en Kees starten hun residentie periode bij Meneer de Wit gaan aaneengesloten door naar Bau waar zij het onderzoek zullen tonen aan het publiek en genodigden.